BEN DÜNYANIN EN AKILLI İNSANIYIM
ERDAL DEMİRKIRAN
ERDAL DEMİRKIRAN
Kashna Kitap Ağacı
Mayıs 2011
264 Sayfa
MRW:
Yazarın daha önce ilk defa “Parayı Bulduğum An Alayını...” adlı kitabını okumuş ve çok beğenmiştim. Erdal Demirkıran kişisel gelişim kitapları yazan bir yazar. Yukarıdaki kitabı öyle çok beğenmiştim ki diğer tüm kitaplarını hemen okumak istemiştim. Bu kitabında peşinden uzun süre koşmuştum. (ne var ki satın aldıktan 1 sene sonra okudum) açıkçası bu sefer çok da tutmadım. Neden mi? Kişisel Gelişim kitaplarında zaten çok seçiciyimdir. Örneğin Ahmet Şerif İzgören her zaman tercihimdir. İnsanları kişisel yönden geliştireceğiz diye gözüne sokar gibi şunu yap bunu yap diyen kitapları çok itici buluyorum. Peki, Erdal Demirkıran bunu mu yapmış, hayır tam olarak öyle denemez ama tüm kitabı okuduğumda beni pek de gaza getiremedi, ayrıca bazı yerleri biraz saçma buldum. Mesela; “Çocuğunuz doğmadan ya da çok küçükken onun bilinçaltına çalışarak olumlu telkinlerle onu idealist ve büyük düşünen bir insan yapabilirsiniz. Nasıl mı? Anne karnında onunla konuşarak ya da TV izlerken ( transa geçmiş durumda TV izlerken dış dünyayla ilgisini kestiğinde) başlayın konuşmaya. “Başaracaksın, sen büyük adam olacaksın. Dünya senin için dönüyor. Güneş, sen varsın diye doğuyor. Sen insanlara faydalı olacaksın, seninle tüm dünya gurur duyacak.” ” Hadi böyle telkinler gerçekten çocuğu olumlu etkileyip istenilen sonuca ulaşılabiliyor diyelim, bu nasıl bir telkin böyle? Dünya senin için dönüyor! Böyle söyleyelim de çocuk bencil, burnu havada, çekilmez biri mi olsun?
Bazı bölümleri de çok yaratıcı buldum. Mesela; “Anlam veremiyorum: topu topu 60-70 sene yaşıyor ve bir ömür boyumuzu kilomuzu ölçüp hesap yaparak geçiriyoruz. Daha sonra da kendi kendimizi psikolojik baskı altına alarak rejim yapar veya uzun topuklu ayakkabıya mahkûm ederek yaşarız. Neden? İnsanlar senin kilonla ilgilenmeyecekler ki! Ürettiklerinle anılacaksın, eserlerinle. Atatürk’ü saçlarıyla değil devrimleriyle hatırlıyorsun. Kaç kişi Edison’un kilosunu merak etmiştir ki? Einstein’ın boyunu, Leonardo da Vinci’nin göz rengini kim merak etmiştir?”
Erdal Demirkıran kitabın özünde zaten bizi bir şeyler üretmeye, çalışmaya yönlendirmeyi hedefliyor. Bunu çok ustaca yaptığını söyleyemeyeceğim ama rahatsız edici ya da başarısız değil, üstelik kesinlikle okunması gerekenlerin içinde. Fakat şu her bölümün sonundaki “Dünyanın En Güzel Şiirleri” ne işe yarıyor ve gerçekten gerekli miydi pek çözemedim. :)
